9-3-1988
- Pascal V Kollenburg
- 9 mrt
- 2 minuten om te lezen
Vandaag al weer zo lang geleden kwam hij in me leven. Op het eerste moment leek hij een engel een jongen man die mij gaf waar ik al 12 jaar naar opzoek was. Liefde veiligheid gewoon gezien worden als kind. Bij hem durfde ik voor het eerst me zelf te zijn. De kwetsbare verloren jongen van 12 jaar die niks had. De jongen was 19 jaar gaf me eten aandacht en liefde. Nog nooit was ik zo veilig dacht ik. Maar de Engel had 2 gezichten duivels was hij. En toen ik dat door had was ik totaal in zijn macht. Lichamelijk was ik van hem. Geestelijk liet hij me geloven dat het allemaal mijn schuld was. Seksueel misbruikte hij me soms dagelijks. De dag er na gaf hij me dure dingen en zij dan dat ik me moest gedragen als ik luister dan gebeurde het niet. Hij zij als ik er ooit over zou praten zou hij me broers zussen ouders voor me neus dood maken. En mij daarna. Bang hopeloos maar ook mega verliefd zocht ik me rust in wiet. Toen dat niet meer hielp zocht ik me rust in wiet en drank. Toen dat niet meer hielp werd het wiet drank en speed. Zo werd ik de levende doden die ik ruim 37 ben geweest. Gevoel uit verstand uit overleven was het enige dat ik kon. Het duurde jaren tot ik besloot nou is het genoeg. Ik deed iets waarvan ik dacht dat het alles zou oplossen nam wraak. Maar dat hielp niet maakte het ergens nog lastiger. Zonder hem was ik weer alleen. Jaren van drugs drank seks haat angst verdriet en onbegrip. Nooit me zelf mogen zijn want dan leek ik te veel op hem. Haat naar me zelf alles waar ik voor stond dacht voelde wilde was duivels. Gelukkig 6 jaar geleden stopte ik met vluchten nam ik stappen. Langzaam aan vallen en opstaan. Therapie praten huilen weer opnieuw mogen voelen is het vandaag 9-3-2026 zo lang geleden nog steeds aan het helen stap voor stap pak ik me leven terug geen drugs geen drank geen haat geen angst. Liefde snap ik nog niet. Lief zijn voor me zelf ben ik aan het leren vergeven maar nooit kunnen vergeten. Rust kalmte zelf respect. Zelf liefde mogen zijn soms doet alles nog zoveel pijn. Maar vrijheid en geluk komen dichter bij. Jaren gaan voorbij jij zal nooit vergaan altijd als een litteken blijven bestaan maar vandaag met opgeheven hoofd loop ik door het leven vol hoop dromen en langzaam aan mag ik zij. Wie ik ben. Los van jou macht jou gevangenis. Is het mooiste van vandaag mijn lach.















