Zelf acceptatie

Goedemorgen gisteren weer therapie gehad. Vandaag de last er van. Zelf liefde zelf acceptatie. Het is een van de dingen die me bezighoudt. Want als ik me zelf niet Accepteer is het onmogelijk van me zelf te houden. Hou ik niet van me zelf kan ik me nooit accepteren. Klinkt vrij logisch maar het is zo moeilijk. Ik doe bijna alles wat me therapeut me vraagt. Ik verwijder dingen zo als de vlag op me kamer. Die me elke dag liet zien dat ik ben wat ik niet mag zijn. Nu komt de volgende opdracht een vlag op hangen die me herinnerd dat ik ben wat ik ben. Dat laatste daar heb ik zo veel weerstand tegen. Dat ik het heel lastig vind toch heb ik hem deze ochtend gekocht. Waarom om dat ik na zo lang weg rennen geen energie meer heb om te rennen. Dat ik van me zelf begin te houden en me zelf wil laten zien voelen en geloven dat het Oke is om te zijn wie ik ben. Nog hooftpijn deze ochtend weet ik niet zo goed wat ik voel. Soms razen haat liefde angst en verdriet hand in hand door me lijf. Toch ben ik ook mega trots ik praat maak keuzes en word steeds meer helder in me Hooft. Dat wil niet zeggen dat ik helemaal klaar ben . Maar wel dat ik heel goed opweg ben. Dat ik weet waar ik heen wil. De rust steeds meer krijg en alles wat daar bij komt kijken vandaag is de verjaardag van me moeder de laatste van zeer lastige dagen. Super lastige maanden. Ik heb ze overleefd. Vandaag denk ik aan me moeder. Al het leef dat zij me aan deed alle pijn die ik al zo lang met me mee draag. Stel ik me zelf de vraag was zij een goede moeder. Antwoord is duidelijk nee. Zij is de oorzaak van veel. Heb ik haar vergeven Ja. Want wrok maakt me ziek. Ben ik nog boos Nee. Maar loop ik nog steeds met haar zieke stem in me hoofd. Ruk ik me los van haar cultuur en haar dingen. Alleen zo kan ik open eerlijk en liefdevol naar me zelf kijken.