Almost 50 years
- Pascal V Kollenburg
- 11 mrt
- 2 minuten om te lezen
Ik stond deze ochtend op en voelde in eens iets van nostalgie. Die goede oude tijd. De jaren 70 waar ik geboren ben. De jaren 80 waar ik een puber werd. De jaren 90 waar ik ging stappen. Dat waren jaren die de generatie van nu nooit zal begrijpen. Op stap met je vrienden van donderdag avond ladys night dan mochten dames gratis de discotheek in. Dus wij betaalden maar alte graag. Vrijdag het weekend vieren met een rondje voor heel de kroeg. Want een biertje kosten 1,20 gulden. Zaterdag vol gas het maakte niks uit met 50 gulden was je rijk. Zondag afther Party om dat het toch niks kosten. Door de week met je vrienden buiten hangen eerst op de fiets. Toen we 16 werden op de brommer. En later met de auto. Altijd buiten dikke Joint op de lip. Ik wil niet zeggen dat dit laatste zo slim was. Maar de vrijheid was ongekend alles mocht en dat wat niet mocht deden we ongestraft toch. Ik besefte me dus dat ik een van de gelukkig ben geweest. De rijke jeugd die ik heb gehad. Is voor de jeugd van nu niets meer van dat alles. Ze mogen niet drinken niet roken niet op straat hangen geen feest geen leven. Alles draait om likes en 👍❤️ online maar buiten zijn ze nooit. Het is raar om te zien. Bijna 50 besef ik me maar weer dat ik de goude generatie ben. Wij waren niet depri voelde geen stress hadden geen zorgen. Het was goud en geen nep goud. 50 jaar ze vlogen voor bij. Ik wil niet zeggen in mijn geval dat alles zo mooi was. Thuis was kut. Maar met me vrienden dat was de mooiste tijd ooit. Ik zwijmel een beetje weg droom nog van die tijd. Van niks heb ik spijt. Het was lleven zo als ik dat wilde.

















