Soms is de waarheid harder dan je hebben kan.

Gisteren therapie gehad weer zo ziek heftig was die. Mijn waarheid is zo hard zo pijnlijk. Ik verberg het maar elk jaar met deze dagen komt de trauma de tumor weer naar boven. Hoe zeg je tegen de man die jou grote held is jou voorbeeld jou steun en toeverlaat. Dat je het niet meer aan kunt. Dat schijnheilig gedoe van een gelukkig gezin spelen. Terwijl je diep van binnen kapot gaat door het toneelstuk dat je elk jaar weer moet herhalen. Dat je dacht en dit klinkt hard maar het is zo waar.. na de dood van je moeder eindelijk niet meer hoefde te doen als of. Eindelijk bevrijd van de leugens een gelukkig gezin te zijn. Maar je vader drie jaar later trouwt met een vrouw. Die dat zelfde gevoel creëert. Hoe vertel je tegen je vader dat je elk jaar zo ongelukkig wordt van zijn wens een gelukkig gezin te zijn. Terwijl je dat nooit bent geweest en zeker nooit zal worden. Hoe kom je op voor je zelf zonder de andere te kwetsen. En moet jij je zelf kwetsen om andere maar tevreden te houden. De haat de naam alles van vroeger het misbruik komt to leven me herinnering rammen tegen me hooft bij het zien van die naam. Waarom ben ik zo vaak ziek met kerst. Loop ik van af november al in code rood en wens ik met die dagen liever de dood boven leven. Hoe doe ik me zelf dit telkens weer aan. Dat gezwel dat familie heet. Dat gezwel doet me zo veel leed. En alleen ik kan me daar van bevrijden en toch om me vader niet te kwetsen blijf ik maar leiden. Soms wens ik laat me gaan dan en alleen dan blijft ik rustig en eenzaam met deze dagen staan. Vallen is geen optie maar me zelf blijven kwetsen met deze dagen dat is dit jaar echt voor het laatst geweest. Want nu zit ik met kerst tussen die nep familie en voel ik me nog eenzamer dan helemaal alleen op de wereld zijn. Ik moet opstaan dit gesprek aan gaan hoe ongemakkelijk het ook is. Maar me zelf wegcijferen voor mensen die me alleen maar kwetsen dat ga ik niet meer doen.